TOEN… was ik een echte huismus: een intelligente jonge vrouw die veel nadacht, maar die een beperkt sociaal netwerk had. Ik had een eigen stijl en persoonlijkheid, een uitgesproken mening. Ik wist wat ik wou en ging uitdagingen aan. Maar daarin werd ik gehinderd door het feit dat ik vaak alleen was. Echt connecteren met mensen, op een emotioneel niveau, lukte me niet. Ik voelde me heel eenzaam en kon me op sociaal vlak minder ontwikkelen. Ik verslond boeken en had ook zelf een vlotte pen. Mensen zagen me als een intellectueel en creatief type. Ik kon het goed uitleggen, en kreeg weleens de vraag: ‘waarom word je geen advocaat?’.

GISTEREN… valt niet los te koppelen van de psychische crisis die ik in 2013 doormaakte. Die heftige kortsluiting, gevolgd door acht maanden opname, bleek achteraf op veel vlakken helend te zijn. Ik kwam uit mijn kot en bouwde een toffe warme vriendenkring op. Voor het eerst voelde ik verbondenheid en oprechte appreciatie. Ik begon keuzes te maken op een meer intuïtief niveau. Maar m'n leven een andere richting geven, dat lukte niet meteen. Zo ondernam ik meerdere pogingen om medicatievrij door het leven te gaan, met wisselend succes. Ik wou ondervinden wie ik 'echt' was. Een boeiende zoektocht, waarover je alles kan lezen in het boek Kwetsbaar sterk.

VANDAAG… ben ik zoveel meer dan mijn herstelverhaal. Mijn leven kwam in een stroomversnelling. Ik koos resoluut voor mijn gezondheid en verloor het gewicht dat ik was bijgekomen door de medicatie. Ik verwierf een eigen stulpje en maakte het mijn thuis. Een psychose zette mijn leven opnieuw op zijn kop, maar door mijn ervaringskennis kreeg ik ze snel onder controle. Ik leerde drie nieuwe liefdes kennen. De man die niet langer mijn partner is. De vrouw die ik niet kon krijgen. Maar bovenal mezelf: in al haar facetten en met al de liefde die ik te geef heb.